OKNO NA PODWÓRZE
Mężczyźni, czy skończyliście 40 lat?
Czy gdy budzicie się rano czujecie zmęczenie?
Czy ogarnia was uczucie apatii?
- Jefferies. - Gratuluje, Jeff.
- Czego? - Pozbycia się gipsu.
Kto powiedział, że się go pozbyłem?
Dziś jest środa.
Siedem tygodni od dnia w którym złamałeś nogę. Tak czy nie?
Gunnison, jak stałeś się tak wielkim wydawcą
z tak słabą pamięcią?
Przez oszczędzanie, pilność i ciężką pracę...
I nakrycie właściciela z jego sekretarką.
- Czy pomyliły mi się dni? - Nie.
Tygodnie.
W następną środę wyjdę z tego... gipsowego pancerza.
Szkoda, Jeff. Cóż, nie można mieć szczęścia codziennie.
Zapomnij, że dzwoniłem.
Ta, szkoda mi ciebie, Gunnison.
Musi być ci ciężko, z myślą o mnie w gipsie przez następny tydzień.
Ten tydzień będzie mnie kosztował najlepszego fotografa,
A ciebie twoje zlecenie.
Gdzie?
Nie ma sensu nawet o tym mówić.
Ej, przestań. Gdzie?
Kaszmir. Dostałem dziś rano cynk od szefa.
Niedługo wszystko pójdzie tam z dymem.
A nie mówiłem? Nie mówiłem, że trzeba na to miejsce uważać?
- Mówiłeś. - Kiedy wyjeżdżam? O której?
- Z tym gipsem? Nie ma mowy. - Przestań marudzić.
Mogę robić zdjęcia z jeepa albo z bawoła indyjskiego, jak trzeba.
Jesteś zbyt cenny dla pisma żebyśmy ci na to pozwolili.
- Wyśle Morgana albo Lamberta. - Morgana albo Lamberta.
Niech będzie.
Ja się prawie dałem zabić dla ciebie,
a ty wynagradzasz mnie odbierając mi zlecenia.
Nie prosiłem cię byś stał na środku toru wyścigowego.
Prosiłeś o coś zupełnie nowego.
- I dostałeś to. - No i ty też.
- Do widzenia, Jeff. - Chwila, Gunnison, zaczekaj.
Musisz mnie stąd wyciągnąć.
Sześć tygodni siedzenia w dwu pokojowym mieszkaniu
i nic lepszego do robienia oprócz patrzenia przez okno na sąsiadów.
- Na razie, Jeff. - Hej, Gunnison, ja...
jeżeli nie wyciągniesz mnie z tego bagna nudy,
zrobię coś drastycznego.
- Na przykład - "Na przykład?" Ożenię się.
Wtedy już nigdy nie będę mógł gdzieś pojechać.
Najwyższy czas żebyś się w końcu ożenił,
Zanim staniesz się samotnym i zgorzkniałym starcem.
Tak, możesz to sobie wyobrazić?
Mnie śpieszącego się do dusznego mieszkania,
żeby słuchać hałasu pralki, zmywarki,
wywozu śmieci i zrzędzącej żony.
Jeff, żony już nie zrzędzą one dyskutują.
Tak? Czyżby?
Być może w ekskluzywnej dzielnicy, dyskutują.
W mojej, wciąż zrzędzą.
Cóż, sam wiesz najlepiej. Zadzwonię za jakiś czas.
Dobra, tylko miej jakieś dobre wiadomości.
Dzień dobry. Powiedziałam "Dzień dobry!"
A, dzień dobry.
Na twoim miejscu nie kopałabym tak głęboko.
Za bardzo je podlewasz.
Może się wreszcie zamkniesz?
Też coś!
Tego się nie spodziewałam!
Kara stanowa za podglądanie,
to sześć miesięcy w poprawczaku.
Och, witaj, kochanie
W poprawczaku nie ma okien.
W dawnych czasach, wykłuwali oczy rozgrzanym pogrzebaczem.
Któraś z tych sexbomb w bikini, które zawsze oglądasz
warta jest rozgrzanego pogrzebacza?
Och, skarbie.
Staliśmy się rasą podglądaczy.
Ludzie powinni wyjść ze swoich mieszkań
i popatrzeć na nie z zewnątrz dla odmiany.
Tak jest. I co ty na szczyptę domowej filozofii?
Reader's Digest, Kwiecień 1939.
Cóż, cytuje tylko z najlepszych.
Nie musisz dzisiaj mierzyć mi temperatury.
Spokojnie. Sprawdzimy czy przekroczy 100.
Wiesz co, powinnaś być cygańską wróżką
zamiast pielęgniarką firmy ubezpieczeniowej.
Mam nosa do kłopotów. Wyczuje je na kilometr.
Słyszałeś o załamaniu rynku w '29? Przewidziałam to.
Ciekawe jak tego dokonałaś, Stella?
Po prostu, byłam pielęgniarką dyrektora General Motors.
"Nerki," stwierdzili. "Nerwy" powiedziałam.
Potem zadałam sobie pytanie,
'Czym General Motors tak się denerwuje? "
"Nadprodukcja," pomyślałam. "Załamanie."
Jeżeli General Motors musi chodzić do łazienki dziesięć razy dziennie,
cały kraj gotowy jest popuścić.
Wiesz, Stella, w ekonomii, chore nerki
nie mają żadnego związku z rynkiem.
- Żadnego. - Załamał się, nieprawdaż?
Wyczuwam kłopoty w tym mieszkaniu.
Najpierw rozwaliłeś sobie nogę,
teraz zaczynasz wyglądać przez okno,
Widzisz rzeczy, których nie powinieneś.
Kłopoty.
Już cię widzę w sądzie
otoczonego gromadą prawników w dwurzędowych garniturach.
Bronisz się.
Mówisz, "Wysoki Sędzio to był tylko niewinna zabawa.
Kocham swoich sąsiadów, jak ojciec. "
A Sędzia na to, "Cóż, gratuluje.
Właśnie urodził pan trzy lata w więzieniu. "
Teraz to nawet kłopoty były by mile widziane.
Masz niedobór hormonów.
Stwierdziłaś to na podstawie termometru?
Te opalające się piękności, które oglądasz
przez miesiąc nie podwyższyły twojej temperatury o jeden stopień.
Zaczyna się.
Jeszcze jeden tydzień.
Myślę, że masz rację.
Myślę, że tu będą jakieś kłopoty.
Wiedziałam.
Czy ty to kiedykolwiek podgrzewasz?
Przynajmniej pobudza krwiobieg.
- Jakie kłopoty? - Lisa Fremont.
Chyba żartujesz? Ona jest piękną, młodą dziewczyną,
a ty jesteś całkiem zdrowym młodym mężczyzną.
- Ona oczekuje, że się z nią ożenię. - To normalne.
- Ale ja nie chce. - To nienormalne.
Po prostu nie jestem gotowy na małżeństwo.
Każdy facet jest gotowy gdy ta "jedyna" nadejdzie.
Lisa Fremont jest tą "jedyną" dla każdego
który widzi chociaż na jedno oko.
Lisa jest w porządku.
- Pokłóciliście się, czy co? - Nie.
- Ojciec naładował karabin? - Co?
- Proszę cię, Stella. - To już się zdarzało.
Niektóre z najszczęśliwszych małżeństw na świecie
zaczęły się "pod lufą," można by powiedzieć.
- Nie, ona nie jest dziewczyną dla mnie. - Cóż, jest tylko doskonała.
Jest zbyt doskonała. Zbyt utalentowana.
Zbyt piękna. Zbyt wyrafinowana.
Jest wszystkim tym, czego nie pragnę.
A czy o tym czego pragniesz można dyskutować?
Co? To bardzo proste, Stella.
Ona należy do specyficznej atmosfery Park Avenue:
drogie restauracje i artystyczne imprezy.
Rozsądni ludzie poradzą sobie gdziekolwiek się znajdą.
Czy wyobrażasz sobie ją włóczącą się po świecie z nędznym fotoreporterem,
który w banku nigdy nie ma więcej niż tygodniowa wypłata?
Gdyby tylko ona była "zwyczajna".
Czy ty się w ogóle ożenisz?
Kiedyś pewnie tak.
Ale gdy to zrobię, to z kimś, kto oczekuje od życia więcej
niż nowej sukienki i wystawnej kolacji
lub kolejnego skandalu.
Potrzebuje kobiety, która... Uważaj.
Która pojedzie wszędzie i zrobi wszystko.
Więc pozostaje mi jedynie przerwać nasz związek.
Niech znajdzie sobie kogoś innego.
Już widzę jak mówisz:
"Odejdź ode mnie, doskonale piękna kobieto."
Niech pan posłucha, panie Jefferies, Nie jestem wykształconą kobietą,
ale co do jednego jestem pewna.
Kiedy mężczyzna i kobieta spotkają się i spodobają się sobie,
Powinni połączyć się, trach!,
Jak para taksówek na Broadway-u,
a nie siedzieć i analizować się nawzajem,
jak dwa osobniki w butelkach.
Jest inteligentne podejście do małżeństwa.
Inteligencja.
Nic nie przysporzyło człowiekowi tyle problemów co inteligencja.
Nowoczesne małżeństwo.
- Nie, dokonaliśmy postępu emocjonalnego. - Bzdury.
Kiedyś wystarczyło poznać kogoś, zainteresować się i żeniło się.
Teraz, trzeba przeczytać sporo książek,
pełnych cztero-sylabowych słów, analizować się
do momentu, w którym nie ma różnicy między
pieszczotami, a kontrolą administracyjną.
Ludzie mają różne poziomy emocjonalne...
Kiedy wyszłam za Mylesa, oboje byliśmy nieprzystosowanymi do życia dziwakami.
I nadal nimi jesteśmy, i cieszymy się każdą minutą.
Dobra, niech ci będzie Stella.
Czy mogłabyś zrobić mi kanapkę?
Tak, pewnie, a chleb posmaruje odrobiną zdrowego rozsądku.
Lisa kocha cię do szaleństwa.
Mam dla ciebie mała radę: ożeń się z nią.
- Dużo ci ona płaci?
Proszę.
- Tu jest klucz. - Dziękuję.
Ok, gdybyś czegoś potrzebował, zadzwoń.
Kochanie.
Wejdź.
Muszę cię przenieść prze próg.
Podglądacz.
Jak twoja noga?
Trochę boli.
- A jak żołądek? - Pusty jak piłka.
A co z życiem miłosnym?
Niezbyt aktywne.
Coś ci jeszcze dokucza?
Kim ty jesteś?
Czytając z góry do dołu:
Lisa...
Carol...
Fremont.
Czy to ta Lisa Fremont co nigdy nie zakłada jednej sukienki dwa razy?
Tylko dlatego, że tego się od nie oczekuje.
Prosto z Paryża.
- Myślisz, że będzie się sprzedawać? - To zależy od ceny.
Policzmy. Bilet lotniczy,
cła importowe, ukryte podatki,
marża. - Super okazja za 1,100$.
Tysiąc sto?
Powinni notować tą suknie na giełdzie papierów wartościowych.
Sprzedamy tuzin dziennie w tym przedziale cenowym.
Kto je kupuje, poborcy podatkowi?
Nawet gdybym musiała płacić, byłoby warto.
- Tylko na tą okazję. - Czy coś wielkiego ma się wydarzyć?
Tak i to tutaj. To wyjątkowa noc.
Zwykła, stara, nudna środa.
W kalendarzu pełno takich.
To pierwsza noc ostatniego przygnębiającego tygodnia pana L B Jefferies w gipsie.
Cóż, nie zauważyłem dużego popytu na bilety.
Tylko dlatego, że wykupiłam wszystkie.
Wiesz, ta papierośnica kiedyś wyglądała lepiej.
Kupiłem ją w Szanghaju, który też kiedyś lepiej wyglądał.
Jest pęknięta i nigdy jej nie używasz.
Ma zbyt dużo ozdób.
Zamówiłam zwykłą, płaską, srebrną z twoimi inicjałami.
Nie możesz tak wydawać ciężko zarobionych pieniędzy.
Ale chcę.
Co być powiedział, abyśmy zaczęli od kolacji w "21 "?
A co, może na dole czeka karetka?
Nie, coś lepszego: "21 ".
Dziękuje, że czekałeś, Carl. Kuchnia jest na lewo.
Ja wezmę wino.
- Dobry wieczór Panie Jefferies. - Carl.
Włóż wszystko do piekarnika, Carl, mały ogień.
- Otwórzmy teraz wino. - Pewnie.
- To Montrachet. - Użyjemy największych szklanek.
Korkociąg jest tam.
Daj, ja to zrobię.
- Wystarczą? - Tak, są w porządku.
Nie wiem, czy jest coś bardziej nudnego i męczącego
niż to co przeszedłeś, a ostatni tydzień musi być najtrudniejszy.
No, chcę zdjąć to i zacząć się ruszać.
Sprawię, iż będzie to dla ciebie niezapomniany tydzień.
Dobrze, dzięki.
Zaczekaj Carl.
- To na taksówkę. - Dziękuję Pani Fremont.
- Miłej kolacji, Panie Jefferies. - Dziękuję, dobranoc.
Dobranoc.
Ale miałam dzień.
- Jesteś zmęczona? - Ani trochę.
Cały ranek byłam na zebraniu,
potem musiałam pędzić do Waldorfa na szybkiego drinka z Madam Dufrene,
która właśnie wróciła z Paryża z cennymi informacjami.
Potem musiałam iść do "21" na lunch z ludźmi z Harper's Bazaar.
Wtedy zamówiłam kolację.
Potem byłam na dwóch pokazach oddalonych o 20 przecznic.
Potem musiałam wypić drinka z Lelandem and Slimem Hayward.
Staramy się go dla nas pozyskać.
Potem musiałam wracać żeby się przebrać.
Dobra, powiedz mi, co miała na sobie Pani Hayward?
- Wyglądała rewelacyjnie. - Naprawdę?
Miała na sobie boską, włoską, ręcznie zdobioną...
- Włoską? - Och, przestań.
- Włoską. Wyobraź sobie. - A ja umieściłem trzy miłe wzmianki
- o tobie w dzisiejszej gazecie. - Naprawdę?
- Takiego rozgłosu nie da się kupić. - Wiem.
Kiedyś może zechcesz otworzyć tu własne studio.
Jak będę je prowadził z np. Pakistanu?
Jeff...
Czy mógłbyś zostać w domu? Mógłbyś wybierać sobie zlecenia.
- Nie ma takiego, które chcę. - Sam je stwórz.
- Rzucając pracę w piśmie? - Tak.
- Po co? - Dla siebie i mnie.
Mógłbyś dostać tuzin zleceń jutro:
- Moda, portrety.
- Hej, nie śmiej się. Mogłabym to zrobić. - Tego właśnie się obawiam.
Wyobrażasz sobie mnie wjeżdżającego do salonu mody w jeepie
w bojowych butach i trzy-dniowym zarostem? To by dopiero było?
Mogę sobie ciebie wyobrazić bardzo eleganckiego i szczęśliwego
w ciemno niebieskim, flanelowym garniturze.
Przestańmy wygadywać bzdury, dobrze?
Lepiej będzie jak zacznę nakrywać do kolacji.
Pani Samotneserce.
Przynajmniej o to nigdy nie będziesz musiała się martwić.
Widzisz moje mieszkanie stąd, tam, aż na 63 ulicy?
Nie, raczej nie, ale mamy tu jedno mieszkanie,
które najprawdopodobniej jest tak popularne jak twoje.
Pamiętasz chyba Panią Torso, baletnicę?
Ona jest jak pszczela królowa ze swoimi trutniami.
Powiedziałabym, że wykonuje najcięższą kobiecą pracę.
"Zmienianie rękawiczek".
Dziękuję.
Cóż, wybrała wyglądającego na najlepiej usytuowanego.
Nie kocha go... nie kocha żadnego z nich.
Jak możesz to stwierdzić stąd?
Powiedziałeś, że przypomina moje mieszkanie, pamiętasz?
Mam nadzieję, że tym razem dobrze to przyrządziłeś.
Skąd dochodzi ta cudowna muzyka?
Jakiś piosenkarz mieszka w pracowni na górze.
No, no...
Mieszka sam.
Najpewniej bardzo nieszczęśliwe małżeństwo.
Jest czarująca.
prawie jakby była napisana specjalnie dla nas.
Może dlatego ma z nią takie problemy.
Przynajmniej nie możesz powiedzieć, że kolacja jest niedobra.
Lisa... Jest doskonała.
Jak zawsze.
Nie ma chyba aż tak dużej różnicy między ludźmi i tym jak żyją.
Wszyscy jemy, rozmawiamy, pijemy, śmiejemy się, ubieramy.
Nie no, posłuchaj...
Jeżeli mówisz tak, bo nie chcesz powiedzieć mi prawdy,
Bo coś przede mną ukrywasz, to może mogę to zrozumieć.
Niczego nie ukrywam. Po prostu...
To nie ma żadnego sensu.
Co tak różni to miejsce od innego do którego mógłbyś pojechać?
To, że jedna osoba nie mogłaby żyć w tych dwóch miejscach tak samo?
Niektórzy tak potrafią. Gdybyś mi tylko pozwoliła...
Czy nie jest to tylko podróżowanie i robienie zdjęć?
To jak bycie turystą na niekończących się wakacjach.
Dobra. To twoje zdanie. Masz do niego prawo.
- Teraz pozwól, że przedstawię ci moje. - To niedorzeczne, twierdzić
iż to może być dokonane tylko przez małą, specjalną grupę wybranych ludzi.
To było proste stwierdzenie, ale prawdziwe,
i mogę je udowodnić jeżeli zamkniesz się chociaż na chwilę.
Jeżeli będzie to tak grubiańskie jak twoje maniery, to wolę nie.
Przestań. Uspokój się.
Ja tu nie pasuje. Ty tu nie pasujesz.
Według ciebie, ludzie powinni rodzić się, żyć i umierać
- w jednym miejscu! - Zamknij się!
- Czy jadłaś kiedyś rybie głowy i ryż? - Oczywiście, że nie.
Cóż, może byś musiała, jeżeli byś ze mną pojechała.
Czy kiedyś starałaś się utrzymać ciepło
przy -20C na wysokości 15,000 stóp?
Ja to robię cały czas,
kiedykolwiek mam parę chwil po lunchu.
Czy kiedykolwiek strzelano do ciebie? Albo przejechano po tobie?
Czy kiedykolwiek dostałaś lanie
bo ktoś uzyskał niepożądany rozgłos dzięki twoim zdjęciom?
Czy kiedykolwiek... Te wysokie obcasy, będą świetne w dżungli.
i te nylony i ta delikatna bielizna.
- Trzy. - Dobrze, trzy.
Będą wydarzeniem w Finlandii, zanim zamarzniesz na śmierć.
Cóż, jeżeli na czymś się znam, to jak nosić odpowiednie ubrania.
Tak, tak.
To spróbuj znaleźć deszczowiec w Brazylii, nawet gdy nie pada.
Lisa, w tej pracy masz tylko jedną walizkę.
Twoim domem jest twój środek transportu.
Śpisz bardzo mało. Kąpiesz się jeszcze rzadziej,
a czasami jedzenie, które jesz
jest z rzeczy, na które byś nie spojrzała gdy jeszcze żyły.
Jeff, nie musisz być umyślnie odrażający aby udowodnić, że nie mam racji.
Umyślnie odrażający? Staram się aby to dobrze zabrzmiało.
Musisz się z tym pogodzić, Lisa, nie jesteś stworzona do takiego życia.
Niewielu jest.
- Jesteś zbyt uparta aby się z tobą kłócić. - Nie jestem uparta ale prawdomówna.
Wiem, ktoś inny by powiedział, że to tylko długie wakacje,
a przebudzenie było by gorzkim rozczarowaniem.
Nie, chwileczkę, to nie tak.
Jeżeli chcesz być złośliwa, z przyjemnością się dostosuję.
Nie, tego akurat nie chcę.
Więc to jest to.
Ty tu nie zostaniesz, a ja nie mogę jechać z tobą.
To było by złe rozwiązanie.
Nie wydaje ci się, że któreś z nas mogłoby się kiedyś zmienić?
Raczej nie wygląda na to.
Ja... ja cię kocham.
Nie obchodzi mnie jak zarabiasz na życie.
Chciałabym jakoś być tego częścią.
Przygnębiające jest to, że mogę być jego częścią,
jedynie prenumerując twoje pisma.
Zdaje się, że nie jestem tą dziewczyną, którą myślałam, że jestem.
Z tobą jest wszystko w porządku, Lisa.
Masz to miasto w swojej dłoni.
Nie do końca, jak się okazuje.
Żegnaj, Jeff.
Miałaś na myśli dobranoc.
- Miałam na myśli to co powiedziałam. - Ale, Lisa...
Czy nie moglibyśmy po prostu...
Czy nie moglibyśmy... Zachować status quo?
Bez żadnej przyszłości?
A kiedy znów cię zobaczę?
Przez jakiś czas wcale.
Przynajmniej... Nie do jutrzejszego wieczora.
Hej! Pada deszcz.
Bierz to. Czekaj, zabiorę budzik.
O, cholera!
Ciągnij.
No ciągnij. Daj, ja to zrobię.
Wchodź.
Nie, nie wpuszczę cię. Jest zbyt późno.
Nie, nie teraz.
Nie, powiedziałam dobranoc.
A co to ma być?
To się nazywa "Głód".
Myślałam, że przez ten deszcz trochę się ochłodzi.
- A jest tylko więcej wilgotności w powietrzu. - Właśnie tak.
Właśnie tam mnie boli. Dokładnie tam.
Towarzystwo ubezpieczeniowe byłoby szczęśliwsze
gdybyś w nocy spał w łóżku zamiast na wózku inwalidzkim.
- Skąd wiesz? - Masz czerwone oczy.
Musiałeś się gapić przez to okno godzinami.
No, gapiłam się.
Co zrobisz, jak cię ktoś na tym przyłapie?
Zależy jeszcze kto. Na przykład Pani Torso...
Przestań ciągle o niej myśleć.
Wygląda na "korzystającą z życia" dziewczynę.
Tak, a skończy jako nieszczęśliwa, gruba alkoholiczka.
Pewnie tak.
O nieszczęściu mówiąc... biedna Pani Samotneserce.
Wczoraj znowu się sama upiła.
Biedactwo. Może kiedyś i ona znajdzie szczęście.
No, za to jakiś facet będzie miał pecha.
Czy nie ma kogoś w okolicy,
Kto by mógł się nią zainteresować?
Bo ja wiem...
Możliwe, że ten sprzedawca będzie wkrótce wolny.
Rozstaje się ze swoją żoną?
Nie mogę tego do końca zrozumieć.
Wczorajszej nocy kilkakrotnie wychodził z domu,
- niosąc walizkę z próbkami. - Przecież jest sprzedawcą.
Cóż on mógłby sprzedawać o trzeciej nad ranem?
Latarki. Świecące tarcze do zegarków.
Podświetlane numery domów.
Nie wydaje mi się.
Myślę, że wynosił coś z mieszkania.
Swoje rzeczy osobiste.
Tchórz ma zamiar od niej uciec.
Możliwe. Czasem gorzej jest zostać niż odejść.
Trzeba być wyjątkowo podłym człowiekiem żeby zrobić coś takiego.
A dzisiaj rano?
Czy coś nowego się wydarzyło?
Okna były zasłonięte w cały mieszkaniu.
- W taki upał? - No.
Teraz są odsłonięte.
- Schowaj się! Schowaj się! - Gdzie mam się schować?
- Chodź, zejdź z widoku. - Co się stało?
Ten sprzedawca patrzy przez okno. Widzisz?
Schowaj się! Bo cię zobaczy.
Nie jestem nieśmiała. Już na mnie ludzie patrzyli.
Ale nie w ten sposób.
Tak patrzy ktoś, kto boi się,
że ktoś może go obserwować.
Odejdź stamtąd.
Bo on znowu cię przegoni. No, uciekaj do domu.
Do domu. Raz, raz.
Do widzenia, Panie Jefferies. Do zobaczenia jutro.
- I nie śpij znowu w tym wózku.
"Uh-huh. Uh-huh." Świetna rozmowa.
Stella...
Czy mogłabyś wziąć tą lornetkę i przynieść mi?
Kłopoty.
Wyczuwam je.
Będę szczęśliwa, kiedy zdejmą ten gips i będę mogła się stąd wyrwać.
Co dziewczyna musi zrobić, żebyś ją zauważył?
Jeżeli jest wystarczająco piękna, nie musi robić niczego.
Wystarczy, że "jest".
A ja nie jestem?
Zwracaj na mnie uwagę.
Nie jestem na drugim końcu pokoju.
Twoje myśli są... a kiedy pożądam mężczyzny, to chcę go całego.
Czy ty nigdy nie masz żadnych problemów?
Mam. Właśnie teraz.
Ja też.
Opowiedz mi o nim.
Po co?
Po co ktoś wychodzi trzy razy z mieszkania
w deszczową noc, niosąc walizkę, i trzy razy wraca?
Lubi sposób, w jaki wita go jego żona.
Nie, nie. Nie ta żona.
I czemu nie poszedł dziś do pracy?
Praca domowa. Jest o wiele ciekawsza.
Co jest ciekawego w rzeźnickim nożu
i małej pile,
owiniętych w gazetę?
Dzięki Bogu nic.
Czemu przez cały dzień, nie był w sypialni żony?
Na to ci nie odpowiem.
Ale za to ja ci odpowiem, Lisa.
Coś tu jest strasznie nie w porządku.
- Obawiam się, że chyba ze mną. - Jakie jest twoje zdanie?
Zbyt straszne by je wypowiedzieć.
Wyszedł parę minut temu w podkoszulku i nie wrócił.
Byłoby straszne, porywać się na coś takiego.
W jaki sposób byś pokroiła ludzkie ciało?
Jeff, mówiąc szczerze, zaczynam się ciebie bać.
Jeff, słyszałeś co do ciebie powiedziałam? Naprawdę zaczynam się...
Cicho! Wrócił!
- Jeff, gdybyś tylko się zobaczył! - O co chodzi?
Patrzenie przez okno dla zabicia czasu to jedno,
ale robienie tego przy użyciu lornetki
i dziwne podejrzenia odnośnie wszystkiego co widzisz, to już choroba!
Myślisz, że jest to dla mnie rozrywka?
Nie wiem, czym jest to dla ciebie,
ale jeżeli z tym nie skończysz, ja się stąd wynoszę.
- Ale... - Czego ty naprawdę chcesz?
Chcę się tylko dowiedzieć, co się stało żonie sprzedawcy.
Czy to czyni ze mnie szaleńca?
Masz powody sądzić, że coś się jej stało?
Mam, i to sporo. Jest ciężko chora i wymaga stałej opieki.
Tymczasem nikt do niej nie zaglądał przez cały dzień. Dlaczego?
- Może umarła. - To gdzie jest lekarz?
Gdzie jest ktoś z zakładu pogrzebowego?
Może wzięła środki uspokajające i zasnęła.
Teraz jest w jej pokoju. Nie ma na co patrzeć.
Właśnie, że jest. Wiele można zobaczyć przez okno.
Widziałem kłótnie i sprzeczki rodzinne
i tajemnicze wycieczki nocą
i noże i piły i liny.
A od wczoraj żadnego śladu żony. No więc gdzie on jest?
- Nie wiem. - Albo co ona robi?
Może on chce od niej odejść. Nie wiem i nie obchodzi mnie to!
Wiele ludzi ma w domach noże, piły i liny
a wielu mężów przez całe dnie nie odzywa się do swoich żon.
Wiele żon zrzędzi i mężowie je nienawidzą i wtedy zaczynają się kłopoty,
ale niewielu z nich zostaje mordercami, jeżeli o to ci chodzi.
Jakoś nie potrafisz uciec od tego słowa?
A ty to wszystko widziałeś?
- Oczywiście, ja - Widziałeś bo zasłony były odsunięte
a on był na korytarzu, i chodził po ulicy i po podwórzu.
Widziałem go, jak...
Jeff, czy sądzisz, że morderca pozwoliłby ci to zobaczyć,
że nie zasunąłby zasłon i nie schował się za nimi?
Jest bystry ale i nonszalancki.
Za to ty już taki bystry nie jesteś.
Morderca nie afiszowałby się ze zbrodnią przed otwarty oknem.
Dlaczego nie?
Bo coś o wiele gorszego może się dziać za tymi oknami.
Gdzie? A, tam.
Bez komentarza.
Zacznijmy od początku, Jeff.
Opowiedz mi o wszystkim co widziałeś,
i co to może oznaczać.
- Tak?
"Imię i nazwisko na skrzynce pocztowej
na drugim piętrze, to 'Pan i Pani Lars'. "
"L-a-r-s."
"Lars Thorwald."
Jaki jest numer mieszkania?
"125 West Ninth Street."
Dziękuję, skarbie.
"OK, szefie. Jakie jest moje następne zadanie?"
Po prostu idź do domu.
"No dobrze, ale co on teraz robi?"
Siedzi po ciemku w salonie, to wszystko.
Nie zbliżał się do sypialni.
Idź już do domu i się wyśpij. Dobranoc.
"Dobranoc."
"O co chodzi, Jeff?"
Słuchaj, Doyle, to nie jest rozmowa na telefon.
Musisz tu przyjechać, i zobaczyć wszystko samemu.
Najpewniej nic takiego. Tylko małe morderstwo w sąsiedztwie.
- "Morderstwo - mówisz?" - Tak, dokładnie tak powiedziałem.
"No, nie przesadzaj."
Chciałem tylko żebyś się tą sprawą zainteresował, i tyle.
Pomyślałem, że jako detektyw skorzystasz z szansy i to wyjaśnisz.
- "Nie pracuje." - Co?
"Tak się składa, że dziś mam wolne."
Robiłem najlepsze zdjęcia, kiedy miałem wolne.
- "Dobra, wpadnę." - OK, Doyle. Najszybciej jak możesz.
Bardzo ci dziękuję, Stella.
O proszę, ale uczta.
Nawet nie wiesz, jak bardzo ten widok mnie cieszy.
Nic dziwnego, że twój mąż wciąż cię kocha.
- Policja. - Co?
- Dzwoniłeś na policję. - No, nie zupełnie.
To nie była oficjalna rozmowa. Dzwoniłem do starego przyjaciela.
Starego, nieco upartego przyjaciela.
Jak ci się wydaje, gdzie on ją pociął?
To oczywiste - w wannie.
To jedyne miejsce, które mógł wymyć z krwi.
Niech lepiej wyniesie tę skrzynię, zanim zacznie przeciekać.
Harry?
Panie Jefferies, niech pan patrzy.
Gdybym wiedział, że Doyle przyjedzie po tym jak zabiorą skrzynię,
zadzwoniłbym na Policję. Teraz już przepadło.
- Proszę poczekać, zaraz wrócę. - Proszę nie robić głupstw.
Tylko pójdę sprawdzić nazwę tej ciężarówki.
Będę obserwował uliczkę.
Międzymiastowa.
Nie widziałeś ani morderstwa ani ciała. Skąd wiesz, że popełniono zbrodnię?
Bo wszystko co ten facet robił jest podejrzane:
nocne wycieczki w deszczu, noże i piły i skrzynie ze sznurami,
i teraz jego żona, której już zresztą nie ma.
Przyznam, że to brzmi lekko podejrzanie.
Tu może być wiele rozwiązań. Morderstwo jest najmniej prawdopodobne.
Doyle, tylko mi nie mów, że on jest bezrobotnym magikiem,
zabawiając sąsiedztwo swoimi sztuczkami.
Tego mi nie wmówisz.
To zbyt głupi i oczywisty sposób na dokonanie morderstwa.
Na oczach 50 sąsiadów?
A potem spokojnie siedzieć z cygarem, czekając na Policję.
No więc panie władzo, do roboty. Idź i aresztuj go.
Jeff, musisz się jeszcze wiele nauczyć o zabójstwach.
Nawet kretyni tak sprytnie popełniali morderstwa,
że do ich schwytania potrzeba było setki wyszkolonych funkcjonariuszy.
Ten sprzedawca nie sprzątnąłby swojej żony po kolacji,
wrzucił do skrzyni i schował do piwnicy.
Ale takie rzeczy miały już miejsce.
Wiele rzeczy miało już miejsce... Ale w panice.
Prawdopodobieństwo jest jeden na tysiąc.
On wciąż siedzi w mieszkaniu. Ten człowiek nie panikuje.
Myślisz, że to sobie wymyśliłem?
No cóż, myślę, że coś tam widziałeś.
Jestem pewien, że jest na to proste wytłumaczenie.
- Na przykład? - Żona wyjechała w podróż.
Jego żona leżała chora w łóżku.
Racja, mówiłeś.
Dobra, Jeff, muszę uciekać.
Nie złożę raportu do wydziału ale postaram się czegoś dowiedzieć.
Bezsensowny rozgłos nie jest ci potrzebny.
Dzięki.
Wiemy, że jego żona zniknęła, więc postaram się ją odnaleźć.
Postaraj się.
Bolała cię ostatnio głowa?
Nie, dopóki się nie pojawiłeś.
Przejdzie ci, razem z halucynacjami.
Do zobaczenia
- Zmykaj.
Ma umowę na dzierżawę na sześć miesięcy.
Wykorzystał nieco ponad pięć i pół miesiąca.
Jest spokojny, pije, ale nie na umór.
Płaci rachunki terminowo z pieniędzy zarobionych
jako sprzedawca biżuterii: hurt.
Typ samotnika. Nikt z sąsiadów nie utrzymywał z nimi kontaktów.
Tak, cóż, myślę, że z żoną już się nikt nie zaprzyjaźni.
Ona nigdy nie opuszczała mieszkania. Do wczorajszego ranka.
- O której? - O 6 rano.
O 6 rano.
Chyba właśnie wtedy zasnąłem.
Szkoda.
Thorwaldowie opuszczali mieszkanie właśnie o tej porze.
Nie jest ci trochę głupio?
Nie, jak na razie nie.
- Jak twoja żona? - W porządku.
Więc kto powiedział, że oni wyszli?
- Kto wyszedł gdzie? - Thorwaldowie, o 6 rano.
A, dozorca budynku i dwóch mieszkańców.
Proste stwierdzenia, bez zastanawiania się.
Thorwaldowie byli w drodze na stację kolejową.
Tom, jak ktoś mógł to wiedzieć?
Chyba nie mieli znaczków na walizkach z napisami:
'Grand Central'?
Dozorca budynku spotkał Thorwalda gdy ten wracał do domu.
Thorwald powiedział mu, że jego żona wsiadła do pociągu na wieś.
Rozumiem. Muszę przyznać, że ten cały dozorca jest komuś bardzo na rękę.
Sprawdzałeś ostatnio jego stan konta w banku?
- Co? - Na co nam jego informacje?
Wersja historii z drugiej ręki, wymyślonej przez mordercę.
A czy ktoś faktycznie widział żonę wsiadającą do pociągu?
Nie chcę ci przypominać,
ale to się zaczęło od tego, że powiedziałeś, że ją zamordowano.
A czy ktokolwiek, włączając ciebie, widział samą zbrodnię?
Do czego zmierzasz?
Chcesz rozwiązać tą sprawę, czy mnie ośmieszyć?
Jeżeli się da, to i to.
Więc zabierz się do roboty.
Idź tam, i przeszukaj mieszkanie Thorwalda.
Musi tam być dowodów po kolana.
Tego nie mogę zrobić.
Nie mówię teraz, ale jak wyjdzie na drinka,
albo po gazetę. To o czym nie wie, nie zaszkodzi mu.
Nie mogę tego zrobić nawet jak go tam nie będzie.
A co, on...
Czy on ma od Policji taryfę ulgową albo coś w tym stylu?
Tylko mnie nie denerwuj.
Nawet detektyw nie może wejść do mieszkania i go przeszukać.
Gdyby mnie tam złapali, od razu zabraliby mi moją odznakę.
Wystarczy, żebyś się nie dał złapać.
Jeżeli coś tam znajdziesz, to masz mordercę,
i wszyscy przymkną oko na zasady.
A jak niczego nie znajdziesz, facet jest czysty.
Wiem, że to może zabrzmi staroświecko,
ale chciałbym ci przypomnieć o Konstytucji i o zwrocie:
"nakaz rewizji wydany przez sędziego"
który zna uprawnienia obywatelskie na pamięć.
- Zażąda od ciebie dowodów. - I ty mu je dasz.
Tak, już słyszę siebie mówiącego,
"Wysoki Sędzio, mam przyjaciela, który jest detektywem-amatorem."
"Pewnej nocy, po obfitej kolacji, on..."
Rzuciłby we mnie Kodeksem Karnym Stanu Nowy Jork prosto w twarz,
a tego jest sześć tomów.
Jutro rano w tamtym mieszkaniu może już nie być
żadnych dowodów, i ty o tym wiesz.
koszmar każdego detektywa.
Czego potrzebujesz, żebyś mógł przeszukać to mieszkanie?
Powiedz mi, czego potrzebujesz?
Krwawe odciski stóp, prowadzące pod drzwi?
Mam dosyć twojego marudzenia. To ty zadzwoniłeś prosząc o pomoc.
Teraz zachowujesz się jak zwykły podatnik.
Jak myśmy ze sobą wytrzymali w tym samolocie
przez trzy lata, podczas wojny?
Chyba wybiorę się na dworzec kolejowy
i sprawdzę relację Thorwala.
A, zapomnij o tym.
Znajdź tą skrzynię. Pani Thorwald jest w niej.
Prawie zapomniałem.
W skrzynce pocztowej Thorwalda była pocztówka.
Wysłana o 3:30 wczoraj popołudniem z Merritsville.
To 80 mil na północ stąd.
Wiadomość brzmiała: "Dojechałam bez problemów.
Już czuję się lepiej. Całusy, Anna. "
Czy to...
Anna... Czy to ta osoba, o której myślę?
- Pani Thorwald.
Niczego nie potrzebujesz, Jeff?
Możesz do mnie wysłać dobrego detektywa.
- "Hallo? Tak?" - Hallo, Pani Doyle?
To znowu ja, Jeff. Czy Tom już wrócił?
"Jeszcze nie, Jeff."
Może miałaś od niego jakąś wiadomość?
"Żadnej. Czy to coś ważnego, Jeff?"
Tak, obawiam się, że tak.
"Przekażę, żeby do ciebie zadzwonił jak tylko się odezwie."
Nie, nie, nie trzeba.
Niech do mnie przyjedzie najszybciej jak może.
Wygląda na to, że Thorwald ma zamiar dziś wyjechać.
- "Kto to jest Thorwald?" - Już on będzie wiedział.
Aha, Thorwald to mężczyzna, nie denerwuj się.
- "Dobranoc, głuptasie." - Dobranoc.
Znowu międzymiastowa.
Ktoś puka do drzwi.
- Hej.
Witaj.
Cześć.
- Co zrobiłaś z włosami? - Nic, ja tylko...
Spójrz na Thorwalda. Ma zamiar wyjechać na dobre.
Nie wygląda, jakby się gdzieś spieszył.
Wykładał wszystkie swoje rzeczy na łóżku:
Koszule, garnitury, płaszcze, skarpety.
Nawet tą torebkę z krokodyla, którą jego żona zostawiła przy łóżku.
Miał ją schowaną w szafce. Przynajmniej tak mi się wydaje.
Wyjął ją, poszedł do telefonu i wykręcił międzymiastową.
W torebce była biżuteria jego żony.
Wyglądał na zmartwionego. Pytał kogoś o radę.
Ale nie swojej żony.
Nigdy nie widziałem, żeby prosił ją o radę.
Jego żona owszem, ale, nie pamiętam, żeby on to robił.
- Ciekawe dokąd się wybiera. - Nie mam pojęcia.
- A gdyby już nie wrócił? - Wróci, zostawił tam swoje rzeczy.
- Chyba już można Włączyć światło. - Nie, jeszcze nie!
OK, teraz możesz. Musiał skręcić gdzieś w prawo.
Przez cały dzień, próbowałam skupić się na pracy.
- Myślałaś o Thorwaldzie? - I o tobie, i twoim koledze Doylu.
- Miałeś od niego jakąś wiadomość? - Ani słowa.
Mówił, że pójdzie sprawdzić dworzec i tą skrzynię.
Wygląda, że jeszcze stamtąd nie wrócił.
O czym tak myślisz?
- Nie mogę tego zrozumieć. - Czego?
Kobiety nie są aż tak nieprzewidywalne.
Cóż, ja nie mogę zgadnąć o czym myślisz.
Kobieta ma swoją ulubioną torebkę,
która zawsze wisi przy łóżku gdzie ma do niej łatwy dostęp.
I nagle, wyjeżdża w podróż i zostawia ją. Dlaczego?
Bo nie wiedziała, że będzie wyjeżdżać,
a tam gdzie pojechała, torebka nie będzie jej potrzebna.
Racja, ale to mógł wiedzieć tylko jej mąż.
A ta biżuteria - kobiety nie trzymają biżuterii w torebce,
gdzie może się zaplątać, poskręcać i poniszczyć.
A czy chowają ją w ubraniach swoich mężów?
Też nie. I na pewno jej nie zostawiają w domu.
Kobieta zawsze zabiera ze sobą kosmetyki, perfumy i
biżuterię, chyba że, jedzie do szpitala.
Połóż to tam. To wszystko biorą ze sobą, co?
To podstawowe wyposażenie
i nie zostawia się tego w ulubionej torebce
w szafce męża.
Masz rację, kochanie. Masz rację.
Tom Doyle z miejsca znalazł na to odpowiedź.
Że Pani Thorwald wyszła z mężem wczoraj o 6 rano?
Tak twierdzą świadkowie.
A ja mogę twierdzenie Pana Doyla też z miejsca odeprzeć.
To nie mogła być Pani Thorwald, albo ja nie znam się na kobietach.
- A co ze świadkami? - Zgadzam się, że widzieli kobietę,
ale to nie była Pani Thorwald.
- To znaczy, jeszcze nie. - Co ty nie powiesz?
Choć tu.
Chciałabym zobaczyć minę twojego kolegi gdy mu powiemy.
Nie wygląda mi na wielkiego detektywa.
Nie bądź dla niego zbyt surowa. Ciężko pracuje.
Mógłby się już pojawić.
Nie popędzaj go. Mamy całą noc przed nami.
- Mamy całe co? - Całą noc.
Zostanę z tobą.
Ale będziesz musiała dostać zgodę właściciela domu.
Mam cały weekend wolny.
To miło, ale ja mam tylko jedno łóżko.
Jeżeli nie przestaniesz gadać, to... To jutro też zostanę.
Nie będę mógł dać ci żadnych... Piżam.
Mówiłeś, że będę musiała umieć przeżyć z jedną walizką.
- Założę się, że twoja jest większa. - To ma być walizka?
To nocna torebka firmy Mark Cross.
- Nie duża, ale... wystarczająco pojemna.
Wygląda na to, że pakowałaś się w pośpiechu.
Spójrz. Czyż to nie wspaniałe?
Może się wymienimy... Moja kobieca intuicja za możliwość noclegu.
Zgadzam się.
To znowu ta piosenka.
Skąd bierze się natchnienie, by napisać taką piosenkę?
On je dostaje raz w miesiącu, z rachunkiem od właścicielki domu.
Jest nieskończenie piękna.
- Chciałabym być kreatywna. - Ależ kochanie, przecież jesteś.
Masz niezrównany talent do kreowania kłopotliwych sytuacji.
- Naprawdę? - Pewnie.
Jak na przykład chęć zostania tu na noc - bez zaproszenia.
No cóż, zaskoczenie to podstawowy element udanego ataku.
Poza tym, chyba przestałeś czytać literaturę detektywistyczną.
Kiedy pojawiają się kłopoty, zawsze zjawia się piękna kobieta
i ratuje wszystkich z opresji.
Czy to nie ta sama dziewczyna, co ratuje ich z rąk
uwodzicielskich i przesadnie namiętnych córek bogaczy?
- Ta sama. - To ciekawe?
Zabawne. On nigdy potem się z nią nie żeni?
- To dziwne. - Masz rację.
Może przebiorę się w coś wygodniejszego?
Ależ oczywiście.
Ale najpierw, pójdę do kuchni i zrobię kawę.
I troszeczkę brandy, jakbyś mogła.
Harry.
- Jeff. - Hej.
Masz coś jeszcze na tego całego Thorwalda?
Wystarczająco, że bałem się,
że nie przyjdziesz w porę i on ucieknie.
- Myślisz, że się wyprowadza? - Wszystkie swoje rzeczy
położył na łóżku w sypialni, gotowe do spakowania.
Przygotowałam brandy. Pan Doyle, domyślam się?
Tom, to jest Pani Lisa Fremont.
- Miło mi? - Uważamy, że Thorwald jest winny.
Nawet o tym nie myśl Tom.
- Hallo. - Porucznik Doyle?
Tak, jest tutaj. Do ciebie.
- Hallo. - Porucznik Doyle?
Tak. Przy telefonie.
Dobrze.
Rozumiem. Dziękuję... Do widzenia.
Kawa będzie niedługo gotowa.
Jeff, nie powiesz mu o biżuterii?
Jakiej biżuterii?
Schował biżuterię żony w swoich ubraniach w sypialni.
- Jesteś pewny, że należała do jego żony
Była w jej ulubionej torebce.
Panie Doyle, to może oznaczać tylko jedno.
Mianowicie?
Iż osobą, która wyszła wczoraj rano z mieszkania,
nie była Pani Thorwald.
Sam na to wpadłeś, co?
Chodzi o to, że kobiety nie zostawiają biżuterii
gdy wyjeżdżają w podróż.
Tom, tobie przecież te informacje i tak nie są potrzebne?
Jeżeli chodzi o ścisłość, to nie.
Z Thorwalda taki morderca jak i ze mnie.
A czy potrafisz wytłumaczyć wszystko, co się tam dzieje?
Nie, ale ty także nie.
Ingerujesz w zamknięty, prywatny świat.
Prywatnie ludzie robią wiele rzeczy, których nigdy nie zrobili by publicznie.
Na przykład co - pozbywają się żon?
Wybij sobie ten pomysł z głowy. Prowadzi cię w złym kierunku.
A co z nożem i piłą?
- Czy miałeś kiedyś piłę? - Kiedyś, w domowym garażu...
Pociąłeś nią jakiś ludzi?
albo tymi setkami noży, który miałeś przez cały życie?
To kompletnie nielogiczne.
Nie możesz zignorować zniknięcia,
ani tej skrzyni, ani biżuterii.
Sprawdziłem na dworcu kolejowym. Kupił bilet.
Dziesięć minut potem, wsadził żonę do pociągu.
Kierunek: Merritsville. Świadków jest potąd.
To mogła być kobieta, ale to nie mogła być Pani Thorwald.
- Ta biżuteria... - Proszę posłuchać, Panno Fremont,
ta cała kobieca intuicja tylko dobrze się sprzedaje,
ale w rzeczywistości, to tylko bajeczka.
Nawet nie wiem ile lat straciłem,
podążając za śladami, opartymi na kobiecej intuicji.
Już dobrze! Rozumiem, że nie znalazłeś skrzyni.
Na balu policjantów też miałeś tą samą gadkę.
Znalazłem skrzynię, pół godziny po tym, jak stąd wyszedłem.
Mam rozumieć, że to normalne aby wiązać skrzynię grubym sznurem?
Jeżeli zamek jest zepsuty, tak.
Co znalazłeś w skrzyni, cyniczną wiadomość dla mnie?
Ubrania Pana Thorwalda;
czyste, starannie spakowane, nie stylowe, ale schludne.
Nie zabrałeś ich do laboratorium policyjnego?
Wysłałem je w dalszą, szczęśliwą drogę.
Czy kobieta wyjeżdżając na krótką podróż,
zabiera ze sobą wszystko co posiada?
Niech się tym zajmie departament psychologii kobiecej.
Dla mnie to wygląda, jakby nie miała zamiaru wracać.
To się nazywa kłopoty rodzinne.
Jeżeli nie miała zamiaru wracać, to czemu on nie powiadomił właściciela domu?
Ja ci powiem, czemu nie powiadomił właściciela domu,
ponieważ starał się coś ukryć.
A czy ty mówisz wszystko właścicielowi domu?
Mówiłem ci Tom, nawet o tym nie myśl.
Gdybym nie myślał, pilotując ten samolot rozpoznawczy
nie miałbyś szansy zrobienia tych zdjęć, które zresztą
przyniosły ci medal, dobra pracę, sławę i pieniądze.
Co powiecie, żebyśmy sobie siedli, i spokojnie napili się drinka,
i zapomnieli o tym wszystkim.
Możemy poopowiadać kłamstwa jak to kiedyś było, podczas wojny.
Znaczy, że daje Pan sobie spokój z tą sprawą?
Tutaj nie ma żadnej sprawy, Panno Fremont.
No to jak będzie z tym drinkiem?
No cóż, skoro tak.
Chyba lepiej będzie jak już pójdę do domu i trochę się prześpię.
Zdrowie.
Ja... Trochę ze mnie niezdara.
Jeff, jeżeli będziesz potrzebował pomocy...
To zajrzyj do książki telefonicznej.
Uwielbiam dowcipnych facetów...
- Do kogo zaadresowana była ta skrzynia? - Do Pani Anny Thorwald.
Więc poczekajmy, i zobaczmy kto ją odbierze.
A, co do tego telefonu, dałem im twój numer.
- Mam nadzieję, że się nie gniewasz. - To zależy komu.
Policji w Merritsville.
Podali informację, że skrzynia została odebrana...
Przez Panią Annę Thorwald.
Nie siedź zbyt długo.
- Spójrz. - Gdzie?
Jest trochę młody, co?
Przestań!
Wiesz co, nie uważam, by Thomas J Doyle miał rację,
ale sądzę, że trafnie stwierdził, mówiąc
że tam dzieją się dosyć osobiste sprawy.
Zastanawiam się, czy to etyczne, by podglądać człowieka
używając lornetki i teleobiektywu.
Myślisz...
Myślisz, że to etyczne,
nawet jeżeli dowiedziemy, że nie popełnił zbrodni?
Nie znam się na etyce okna na podwórze.
Oczywiście, oni mogą zrobić to samo ze mną,
oglądać jak robaka pod mikroskopem. Mogą kiedy zechcą.
Jeff, jeżeli ktoś by tu wszedł, nie uwierzyłby w to co by zobaczył.
- Czemu? - Ty i ja, ze smutnymi minami,
pogrążeni w smutku, bo odkryliśmy, że mąż nie zabił swojej żony.
Czasami myślę, że jesteśmy parą odrażających wampirów.
Moglibyśmy się chociaż trochę cieszyć, że ta biedna kobieta żyje.
Ciekawe co stało się ze starą dobrą "przyjaźnią sąsiedzką"?
Wiesz co, od jutra zacznę ją odnawiać.
A zacznę od Pani Torso.
No, chyba że ja wprowadzę się do mieszkania na przeciwko...
i co godzinę będę tańczyć "Taniec Siedmiu Zasłon".
Dzisiejsze przedstawienie się skończyło.
Przedsmak nadchodzących atrakcji.
Czy Pan Doyle myślał, że ukradłam tą torebkę?
Nie, Lisa, nie sądzę by tak myślał.
- I co ty na to? - No cóż...
- Inaczej sformułuję pytanie. - Dziękuję.
Podoba ci się?
- Tak, podoba mi się. - Więc...
Co się stało?
- Czy komuś coś się stało? - Pies...
Coś się stało psu.
Czy ktoś wypadł przez okno?
Zdaje mi się, że pies.
Nie żyje. Został uduszony. Ma złamaną szyję.
Który z was to zrobił?
Który z was zabił mojego psa?
Nie znacie znaczenia słowa "sąsiad".
Sąsiedzi lubią się, szanują,
rozmawiają ze sobą, obchodzi ich czy ktoś żyje, czy umarł!
Ale was nic nie obchodzi!
Nie mogę sobie wyobrazić, by ktoś z was był tak podły
żeby zabić przyjacielskiego, bezbronnego pieska.
Jedyną rzecz w całym sąsiedztwie, która was lubiła!
Czy zabiliście go bo was lubił? Tylko dlatego, że was lubił?
Chodź do środka.
- No chodź. Wracajmy do środka. - To tylko pies.
Wiesz, ten cały Tom Doyle, prawie mnie przekonał,
że byłem w błędzie.
- Ale nie jesteś?
Popatrz. Na całym dziedzińcu,
tylko jedna osoba nie podeszła do okna.
Widzisz. Czemu Thorwald miałby zabić tego pieska?
Bo zbyt dużo wiedział?
Myślicie, że warto było na to czekać cały dzień?
Sprząta mieszkanie?
Zmywa ściany w łazience.
Hm, musiał je czymś nieźle obryzgać.
No co? Przecież wszyscy myślimy o tym samym.
Zabił ją tam, a teraz musi zmyć plamy krwi.
Stella, co za dobór słów.
Nikt jeszcze nie wymyślił delikatnych słów do opisania morderstwa.
Lisa, tam na półce, jest małe żółte pudełko, widzisz?
- To z góry? - Tak, to na samej górze,
i przynieś mi także sprzęt do oglądania.
Momencik... Zrobiłem je dwa tygodnie temu.
Mam nadzieję, że jest na nich coś,
oprócz mojego gipsu. Które to było...
Czego szukasz?
Pewnej rzeczy, i jeżeli się nie mylę,
chyba rozwiązałem zagadkę morderstwa.
- Pani Thorwald? - Nie.
Psa.
Myślę, że wiem, czemu Thorwald zabił tego psa.
No, popatrz. Powiedz co widzisz.
Teraz odłóż.
Obejrzyj znowu.
Odłóż. Widzisz?
To przecież tylko zdjęcie podwórza.
Ale jest tu jeden drobny szczegół. Jeden drobny szczegół.
Te kwiaty w ogródku Thorwalda.
Te, wokół których węszył pies?
Wokół których kopał. Przyjrzyj się tym kwiatom.
Widzisz, te dwie żółte cynie na tym końcu,
Nie są tak wysokie, jak były.
Jakim cudem te kwiaty
mogły się skurczyć przez dwa tygodnie?
- Coś tam musi być zakopanego. - Pani Thorwald.
Chyba nie spędzałaś ostatnio zbyt wiele czasu na cmentarzach?
Pan Thorwald nie mógłby zakopać zwłok swojej żony
na kawałku ziemi o powierzchni 30cm kwadratowych.
Chyba że, oczywiście, wkopał ją tam w pozycji pionowej,
i wtedy nie potrzebowałby noża i piły.
Nie, według mnie to ona jest rozrzucona po całym mieście.
- Noga w East River. - Stella, przestań!
Nie, nie. Tam musi coś być.
Te kwiaty zostały wyjęte, a potem ponownie wkopane w ziemię.
- Może tam jest nóż i piła. - Właśnie
- Zadzwońmy po Porucznika Doyla. - Nie, poczekajmy.
Poczekajmy aż się trochę ściemni, to ja tam pójdę i je stamtąd wykopię.
Co? Żeby ktoś ci skręcił kark, jak temu psu?
Nie, nie będziemy...
Nie będziemy dzwonić po Doyla dopóki nie znajdę zwłok Pani Thorwald.
Musimy znaleźć sposób, aby dostać się do tego mieszkania.
Pakuje się.
Trzymaj, i podaj mi ołówek.
Stella, podaj mi, proszę, jakiś papier. Powinien gdzieś tu być.
Jest.
"Co z nią zrobiłeś?"
Zrobiłeś to, Thorwald. Zrobiłeś to.
- Lisa, uważaj! On wychodzi. - Nie powinieneś jej na to pozwolić.
- Gdyby - - Patrz. Patrz.
Bogu dzięki, że już po wszystkim.
- Mogę sobie zrobić drinka? - Pewnie.
Nie ma co do tego wątpliwości. Wyjeżdża.
Pytanie tylko, kiedy?
Nie miałbyś nic przeciwko, gdybym użyła teleobiektywu?
Nie, jeżeli powiesz mi na co masz zamiar patrzeć.
- Ciekawe... - Co takiego?
Panna Samotneserce właśnie wyjęła coś, co przypomina
tabletki ipronalu.
- Widzisz to stąd?
Przez moje ręce przeszło ich tyle
żeby uśpić wszystkich w Hackensack, i to na całą zimę.
- Czy ma ich wystarczająco dużo,
...żeby - Żeby jej się łatwiej spało...
- Ale było blisko!?
Jak zareagował gdy przeczytał wiadomość?
Z takim wyrazem twarzy
raczej by mu nie przyznano pożyczki w banku.
Jeff, torebka!
A może obrączka ślubna Pani Thorwald's
jest wśród biżuterii w tej torebce?
Podczas rozmowy telefonicznej
Thorwald trzymał w ręku trzy pierścionki:
jeden z diamentem, jeden z jakimś innym, dużym kamieniem,
i jedną, zwykłą złotą obrączkę.
Ona nigdy by nie zostawiła swojej obrączki ślubnej.
Stella, czy ty swoją zostawiasz, jak wyjeżdżasz?
Gdyby ktoś chciał zdjąć tą obrączkę musiałaby mi odrąbać palec.
Zejdźmy na dół, i przekonajmy się, co jest zakopane w tym ogródku.
Czemu nie? Zawsze chciałam poznać Panią Thorwald.
- O czym wy mówicie - Masz łopatę?
Oczywiście, że mam łopatę.
- Powinna być w piwnicy.
- Jeżeli masz skłonności do nudności, to nie patrz.
Ja, skłonności do nudności? Nie.
Po prostu nie chcę, żebyście skończyły, jak ten pies.
Panno Fremont,
wydaje mi się, że Jeff może mieć rację.
Zaczekajcie chwilę. Masz, weź to.
Nie ma po co niepotrzebnie ryzykować.
Możesz mi podać książkę telefoniczną?
Po co?
Może uda mi się wyciągnąć go z mieszkania.
Potrzebujemy zaledwie paru minut.
Spróbuje załatwić około 15 minut.
- Jak? - Thorwald.
Thorwald... Thorwald.
Chelsea 2-7099.
2-7099.
Raz go wystraszyliśmy, może znowu nam się uda.
Chyba zbyt często używam słowa "my".
Przecież to ty najbardziej ryzykujesz.
- Udzielamy mu poparcia, Stella? - Jednogłośnie.
2-7099. Uważaj.
Chelsea.
No, Thorwald, odbierz.
No, dalej, nie jesteś ciekawy?
Zastanawiasz się,
czy to dzwoni twoja dziewczyna, ta dla której zabiłeś.
No, odbierz wreszcie.
- "Hallo?" - Dostałeś moją wiadomość?
No więc, dostałeś ją Thorwald, czy nie?
"Z kim rozmawiam?"
Dam ci szansę, żebyś się dowiedział.
Spotkajmy się w barze, w Hotelu Albert.
Teraz.
- "Po co?" - Małe spotkanie w interesach...
By uregulować kwestie majątkowe, twojej zmarłej żony.
"Ja... Nie wiem o co ci chodzi."
Przestań kombinować Thorwald,
bo odłożę telefon, i zadzwonię na policję.
- "Mam tylko 100$." - Jak na początek wystarczy.
Jestem teraz w hotelu. Będę na ciebie czekał.
Chodź, Stella, idziemy.
Niech jedno z was, obserwuje moje okno.
Jeżeli zobaczę, że on wraca, dam wam sygnał latarką.
"Rezydencja Państwa Doyle."
Hallo, L B Jefferies przy telefonie.
Jestem przyjacielem Pana Doyle.
- Z kim mam przyjemność? - "Jestem opiekunką dziecka."
Kiedy mają wrócić do domu?
"Państwo poszli na kolację,
i potem mogą wstąpić do klubu nocnego. "
Rozumiem, hm.
Jeżeli Pan Doyle zadzwoni,
proszę mu przekazać, żeby się skontaktował z Panem L B Jefferies.
Mam dla niego sporą niespodziankę.
"Dobrze. Czy mamy Pana numer, Panie Jefferies?"
- Tak. Dobranoc. - "Dobranoc."
Ah, Stella pomyliła się co do Panny Samotneserce.
Lisa, co ty robisz... Nie rób...
Nie...
Lisa, co ty robisz? Nie idź...
Li...
Szybciej, szybciej! Uciekaj stamtąd!
Powiedziała, żebyśmy zadzwonili do Thorwalda, jak zobaczymy, że wraca.
No to na co czekamy? Poczekajmy jeszcze minutę.
No dobra, panowie, zacznijmy jeszcze raz, od początku.
Panna Samotneserce.
O Boże, dzwoń na policję!
- "Centrala." - Proszę mnie połączyć z szóstym posterunkiem Policji.
"Już łączę."
Panie Jefferis, muzyka ją powstrzymała.
Lisa!
"Szósty posterunek, sierżant Allgood."
Hallo. Mężczyzna napastuje kobietę. Adres - 125 West Ninth Street,
drugie piętro, od podwórza.
Tylko szybko!
- "Pańskie imię?" - L B Jefferies.
- "Numer telefonu?" - Chelsea 2-5598
"Będziemy za dwie minuty."
Drzwi były otwarte.
- Już ci mówiłam... - Och, nie!
Puszczaj mnie! Jeff!
- Och, nie! - Jeff! Jeff!
Jeff!
Lisa!
Stella, co robić?
- Jeff! Jeff! - Przyjechali.
Co ona kombinuje? Czemu go nie wyda?
- To cwana dziewczyna. - "Cwana dziewczyna?" Aresztują nas przez nią.
Spokojnie, wydostanie się stamtąd.
Patrz, obrączka ślubna!
Wyłącz światło! Widział nas!
Jak myślisz - długo on tam jeszcze zostanie?
Jeśli nie jest głupszy niż myślę, poczeka aż mu wygaśnie umowa o wynajem.
Podaj mi portfel. Jest w szufladzie stołowej.
- Po co ci pieniądze? - Wpłacę kaucję za Lisę.
Mógłbyś ją tam zostawić do przyszłego wtorku.
Wtedy mógłbyś się spokojnie wymknąć, jak planowałeś.
- Taak, policzmy... 127$. - Ile potrzebujesz?
To jest włamanie, myślę, że około 250$.
- Torebka Lisy. - Racja.
- Ile ma? - Pięćdziesiąt centów.
- Masz, weź to. - Mam 20 albo 30 dolarów w torebce.
A co z resztą?
Jak gliniarze zobaczą Lisę, sami się dorzucą.
Pospiesz się!
- Jefferies. - "Co znowu?"
Doyle, stało się coś naprawdę ważnego.
"... i po co ja do ciebie dzwoniłem?"
"Słuchaj Jeff, nie schrzań mi wieczoru
jakimiś bredniami o szalonym mordercy... "
Posłuchaj mnie! Posłuchaj mnie.
Lisa jest w więzieniu. Aresztowali ją.
- "Twoją Lisę?" - Moją Lisę.
Kurczę, szkoda, że jej nie widziałeś. Dostała się do mieszkania Thorwalda,
ale potem on niespodziewanie wrócił i jedynym sposobem uratowania jej,
było zadzwonienie na Policję.
- "Przecież cię ostrzegałem -" - Wiem, że mnie ostrzegałeś.
Poszła tam do dowody, i je znalazła i przyniosła.
- "Na przykład jakie?" - Na przykład obrączkę ślubną Pani Thorwald.
Jeżeli ta kobieta by żyła, miałaby na sobie tą obrączkę, prawda?
- "To całkiem możliwe." - "Możliwe"? To jest fakt.
Wczorajszej nocy on zabił psa.
Tylko dlatego, że ten pies grzebał w ogródku. Wiesz dlaczego?
Bo w tym ogródku było coś zakopane, i pies to wywęszył.
"Co - 'starą kość'?"
Nie wiem jak Thorwald mówił pieszczotliwie do swojej żony,
ale jednego jestem pewien:
Podczas tych wszystkich nocnych wycieczek z metalową walizką,
Thorwald nie wynosił swoich rzeczy,
bo one ciągle znajdują się w jego mieszkaniu.
"Może to była to tylko 'kość'?"
I powiem ci coś jeszcze.
Pamiętasz te wszystkie rozmowy międzymiastowe, które wykonał?
Jeżeli on dzwonił do swojej żony w dniu, w którym wyjechała,
po tym jak przyjechała do Merritsville,
to po co ona wysłała do niego kartkę, mówiąc, że dojechała do Merritsville?
Po co to zrobiła?
- "Dokąd zabrali Lisę?" - Na szósty posterunek.
Wysłałem już tam kogoś z kaucją.
"Może to nie będzie potrzebne. Zajmę się tym, Jeff."
Dobrze. Tylko pośpiesz się, proszę. Ten facet wie, że jest obserwowany.
Nie będzie siedział bezczynnie cały czas. Pośpiesz się.
"Jeżeli ta teoria z obrączką się potwierdzi, zgarniemy go. Na razie, Jeff."
- Na razie.
Hallo, Tom.
Zdaje mi się, że Thorwald wyszedł. Nie widzę...
Hallo?
Czego ode mnie chcesz?
Twoja przyjaciółka mogła mnie wydać. Czemu tego nie zrobiła?
Czego chcesz - pieniędzy? Nie mam pieniędzy.
Powiedz coś!
Powiedz czego ode mnie chcesz!
Możesz mi oddać tą obrączkę?
- Nie. - Powiedz jej, żeby mi oddała obrączkę.
Za późno. Policja już ją ma.
Lisa! Doyle!
Co się dzieje?
Patrzcie! W tamtym mieszkaniu! Oni walczą!
Patrzcie, on chce go wyrzucić przez okno!
Doyle!
Creele, daj mi swoją 38-kę!
Przepraszam, Jeff. Przyjechałem najszybciej jak mogłem.
Niech nikt go nie rusza. Przyniosę swoją torbę lekarską z góry.
Lisa, kochanie, gdyby coś ci się stało...
- Nic mi nie jest. - Jestem z ciebie dumny.
To starczy na otrzymanie nakazu rewizji?
Tak, pewnie.
- Porucznik Doyle. - Słucham.
- Co z nim? - Żyje.
Thorwald jest gotów oprowadzić nas wokół East River.
Powiedział, co było zakopane w ogródku?
Tak. Powiedział, że pies zaczął węszyć, więc to wykopał.
Jest w jego mieszkaniu, w pudle na kapelusze.
- Chcesz zobaczyć? - Nie, dzięki.
Nie chce mieć już z tym nic do czynienia.
Mam nadzieję, że to będzie przebój. To pierwsze wydanie.
Z przyjemnością posłucham.
Nawet nie wiesz, co ta muzyka dla mnie znaczyła.
Kochany szczeniaczek.
Tylko nie skacz. Spróbujmy jeszcze raz.
Siedź spokojnie. Spokojnie.
- Stanley! - Cześć kochanie.
Tylko spójrz co armie z ciebie zrobiła!
Armia sprawiła, że jestem strasznie głodny.
Co masz dobrego w lodówce?
Kurcze, dobrze jest być znów w domu.
Gdybyś mi powiedział, że rzuciłeś pracę,
nie pobralibyśmy się.
Och, przestań, kochanie.